De Windmolens in je Hoofd

Karen Woodall
30 december 2017
Originele tekst: In the Windmills of Your Mind

Rond,
Als een cirkel in een spiraal
Als een wiel in een wiel
Zonder einde of begin
Op een klos die maar blijft draaien
Als een sneeuwbal van een berg af
Of een ballon van de kermis
Als een draaimolen die draait
Ringen om de maan

Als een klok waarvan de wijzers glijden
Langs de minuten op zijn wijzerplaat
En de wereld is als een appel
Die rustig door de ruimte tolt
Zoals de cirkels die je ziet
In de windmolens in je hoofd

circels

De menselijke geest is een eigenaardig en soms razend ding. Verbonden met ons endocriene systeem, zal dat wat we ons in gedachten voorstellen zich uiten in ons lichaam. Wat betekent dat de psychologische spelletjes van Ouderverstoting een uitbarsting van cortisol creëren, die op zijn beurt de hormonen die het lichaam reguleren, uit balans brengt. Het is een belangrijke taak om je gedachten op orde te houden, voor iedereen die te maken heeft met het verlies van een kind na scheiding, vooral wanneer er valse beschuldigingen zijn gedaan en vooral als niet goed toegeruste en niet-bewuste professionals zich met de zaak bezig houden.

Voor mij als professional in dit veld, is controle hebben over je gedachten onderdeel van mijn werk. Om te beginnen werk ik met kinderen van wie de gedachten wordt beïnvloed, en ook met verstoten ouders van wie de gedachten in een chaotische staat verkeren, wat erbij hoort als ouders zich er van bewust zijn dat de geest van het kind beïnvloed is en wordt.
Als kernbegrip van zelfzorg oefen ik mezelf in het hebben van de controle over mijn gedachten. Ik heb me net 10 dagen afzijdig gehouden van de digitale wereld om mijn afhankelijkheid van dopaminepieken, als gevolg van online activiteiten, te verminderen. En ik kan zeggen dat het heel gezond is om van tijd tot tijd uit de virtuele wereld te stappen.

Ook kan ik de voordelen van meditatie bevestigen, iets wat ik al vele jaren in meer of mindere mate beoefen. Tegenwoordig maak ik gebruik van begeleide meditatie om mijn geest helder te houden van de ‘mist’ als gevolg van de constante stroom van externe informatie. Dagelijks 30 minuten meditatie levert mij het vermogen op om diepgaander te kunnen nadenken en reflecteren en heldere inzichten te krijgen.

Ouders die door hun kinderen buitengesloten worden denken dat ze gek worden, en worden het soms ook, van ontzetting omdat ze weten wat er gebeurt, maar niet geloofd worden. Het voorkomen dat ouders in deze omstandigheden niet in deze specifieke hel belanden, is een van de doelstellingen van onze coaching bij de Family Separation Clinic. We maken gebruik van onze differentiatie-routes, om ouders te helpen begrijpen hoe hun kind verstotend gedrag is gaan vertonen en wat er wellicht aan gedaan kan worden. We plaatsen dit alles binnen de culturele context van het land waarin het kind en het gezin woont. Er bestaat geen standaard aanpak voor het bevrijden van kinderen uit de ouderverstoting en alle begeleiding is gericht op de concentrische cirkels van:

a) het gezin waarbij het kind op dit moment woont

b) de kennis en kunde van de professionals die bij het gezin betrokken zijn

c) het rechtssysteem en het systeem van de jeugdhulpverlening van het land waar het    gezin woont

De hulpverlening en het rechtssysteem zullen, op een zeker moment, met de verstotende ouder moeten samenwerken en zullen óf zorgen voor escalatie van het probleem, óf het probleem verkleinen, óf helemaal niets doen. Dit hangt af van de manier waarop elke concentrische cirkel het leven van het betreffende kind raakt.

Ouderverstoting is bovenal een probleem dat gelegen is in de gedachten van het kind. Daarmee wordt niet bedoeld dat het kind een psychisch probleem heeft, maar dat het gezinsprobleem zichtbaar wordt door het gedrag van het kind. Deze verschijnselen van de onuitgesproken problemen binnen het gezin vertonen de acht kenmerken van Ouderverstoting, die voor het eerst door Gardner werden omschreven. Wat er ook en door wie dan ook van deze acht kenmerken wordt gevonden, ze zijn de zichtbare verschijnselen van het geïnternaliseerde disfunctioneren van het gezin en als zodanig zijn ze de poort waardoorheen we als professionals moeten stappen voordat we het diepere werk van differentiatie en doorgronden kunnen doen. Als een kind een ouder verstoot, maar deze verschijnselen niet heeft, is er waarschijnlijk geen sprake van Ouderverstoting, maar wijst het kind terecht een ouder af. Dit is een reëel fenomeen en zien we regelmatig in de Family Seperation Clinic, waar we ook met misbruikte kinderen werken van wie de ouder gelooft dat hij/zij verstoten wordt. Om kinderen te beschermen gebruiken we de acht kenmerken om te bepalen of er wel of geen sprake is van Ouderverstoting. En als we zien dat daar sprake van is, gaan we verder met onze onderzoeksprotocollen om het type, de categorie en de mate waarin te bepalen. Ons onderzoek neemt ongeveer 30 uur in beslag, waarna we zover zijn om het contact tussen het kind en de verstoten ouder te herstellen.

We wachten niet met het herstellen van het contact, we doen het zo snel mogelijk. Dit doen we op deze manier, omdat we weten dat kinderen die verstoten nooit in staat zullen zijn, ten gevolge van hun gespleten geest (een verdedigingsmechanisme dat de kern van het probleem is) om te zeggen: “Ik ben er klaar voor”. In plaats daarvan bouwen we een verkapte therapeutische band met het kind op, waarin we hem/haar laten zien dat wij aan het roer staan en de verantwoordelijkheid nemen voor de ontmoeting met de ouder die ze verstoten hebben, zodat zij dat niet hoeven te doen. Deze verkapte band heeft als functie dat een kind dat “nee, dat wil ik niet” zegt, meegaat met de verzoeken om de verstoten ouder te zien. De meeste kinderen die zo reageren zijn mild verstotend en jonger dan tien jaar.

Dit werk is heel lastig om te doen. Vooral lastig wanneer je niet alleen de manipulatie van de verstotende ouder probeert te managen, maar ook te maken hebt met de manipulatie van andere professionals die niet in staat zijn de realiteit van de verstotingsreactie bij een kind te zien. Deze professionals, vaak maatschappelijk werkers met in sommige gevallen buitenproportionele macht, zijn zo gefixeerd op “de stem van het kind” dat ze oordelen dat ze iedere poging om het kind op andere gedachten (dan wat ze hebben aangegeven) te brengen, als kindermishandeling bestempelen. In dit soort gevallen zullen de concentrische cirkels rondom het gezin, omringd door professionals, besmet worden doordat de verstotende ouder gebruik kan maken van de angst van de professionals, met als gevolg dat verstotingsreactie door het kind zal verergeren. Om deze besmettelijke vorm van manipulatie weer in bedwang te krijgen, kan in deze omstandigheden onmogelijk zijn, vooral wanneer er nog meer professionals bijkomen zoals voogden en bijzonder curatoren zonder kennis of kunde in het werken met verstotende kinderen.

Als verstoten ouder in dit soort situaties, is het van vitaal belang dat je je gedachten helder houdt en dat je zoveel als kan kennis krijgt over ouderverstoting om het risico te vermijden te verdrinken in de angsten van professionals om je heen. Ouders die het naar omstandigheden goed doen zijn diegenen die helder blijven denken, een visie hebben over hun eigen gezondheid en een sterk fundament hebben. Gezond blijven is essentieel, sporten is verplicht en weten hoe de infectie van ouderverstoting zich verspreidt is van groot belang.

Houd de volgende realiteit vast als je verstoten bent:

1. De kern van het probleem is dat de gevoelens van je kind opgesplitst zijn in een ouder die alleen maar goed is en een andere ouder die alleen maar slecht is. Dit gaat gepaard met de acht kenmerken van ouderverstoting. Als deze aanwezig zijn moet je weten dat de verstotende ouder in staat is om niet alleen het kind te beïnvloeden maar ook iedereen rondom het gezin.

2. Stap niet in de valkuilen die voor je worden gegraven door de verstotende ouder die gebruik zal maken van de angstige professionals om de openlijke verstoting door de kinderen te laten escaleren. Gebruikelijke valkuilen zijn:
a) Jou omschrijven als boos en agressief door je op te jutten en je uit te dagen.
b) Valse beschuldigingen binnen het kader van een situatie die is voorgevallen en sterk wordt uitvergroot en overdreven.
c) Jou neerzetten als diegene die de kinderen opzet tegen de andere ouder.
d) Onredelijk gedrag met als doel om een beeld van conflict te scheppen.

3. Niet-kundige professionals die jou behandelen als zijnde de veroorzaker van het probleem zijn zeer waarschijnlijk beïnvloed door de verstotende ouder en het verstotende gedrag van de kinderen.

4. Trap niet in de valkuil door boos en gefrustreerd te zijn richting deze professionals omdat ze daardoor geloven dat dit betekent dat jij de persoon bent die ‘geholpen’ moet worden.

5. Blijf altijd, bijvoorbeeld bij de rechtszaak, vriendelijk, duidelijk en standvastig in jou opvattingen over wat er aan de hand is. Wees duidelijk in je communicatie, kort en bondig en vooral ter zake. Bepaal wat je wil bereiken bij de rechter.

6. Laat je niet beïnvloeden door de voorstelling die de verstotende ouder van je probeert te maken of de onkunde van de professionals, wees tijdens het gehele proces duidelijk en gefocust.

Bij ouderverstoting is de ouder die buitengesloten wordt de meest gezonde ouder voor het kind. De ‘keuze’ van kinderen om de gezonde ouder buiten te sluiten ontstaat als kinderen geen andere keuze hebben doordat ze afhankelijk zijn van de minder gezonde ouder. Ondanks dat er vele redenen gegeven worden voor de verstoting zullen de meeste kinderen zeggen dat deze ouder ze pijn heeft gedaan. Dit alleen al kan er voor zorgen dat je in een neerwaartse spiraal terecht komt van angst en verontwaardiging als je weet dat het niet waar is. Laat het niet gebeuren. Herken het voor wat het is en houd vast aan je kennis en je gezondheid.

Werk als eerste aan zelfbehoud en de angstgedachten. Ouderverstoting voedt zich met angst en vrees, het groeit in de meest donkere plekken van de geest en wordt versterkt door manipulatie en onrecht. Ik kan niets bedenken dat meer gekmakend is dan het weten dat je kinderen voor je ogen beschadigd worden en je niet bij machte bent om het te voorkomen. Dit is een specifieke vorm van ongebruikelijk wrede geestelijke marteling die geen ouder zou mogen ondergaan.

De controle over je gedachten begint als je het heft in eigen handen neemt en je de macht ontfutselt van de anderen die jou de macht af proberen te nemen.

De windmolens in je hoofd zijn van jou en jou alleen.

Laat niemand hierover de controle nemen.

Advertenties

De Wijsheid van Dorcy

Craig Childress, Psy.D.
Clinical Psychologist, PSY 18857
22 december 2017

originele tekst: The Wisdom of Dorcy

Dit is een artikel van Dorcy Pruter op haar FB-groep “The Alliance to Solve Parental Alienation”. Het staat zo vol wijsheden dat ik haar inzichten en raad wil onderstrepen.

Inleiding; er is een groepje hersencellen die spiegelneuronen genoemd worden. Ik raad iedereen aan deze korte televisie uitzending over Spiegelneuronen te bekijken.

Kijk hier naar : NOVA scienceNOW : 1 – Mirror Neurons

Het netwerk van spiegelneuronen is ontworpen om de intentie van andere mensen te lezen; wat motiveert de ander. Eén van de top wetenschappelijke onderzoekers op dit gebied is Daniel Stern:

Stern: “Ons zenuwstelsel is ervoor gemaakt om door het zenuwstelsel van anderen te worden opgevangen. Onze intenties passen zich aan of houden rekening met de wisselende dialogen met de gevoelde intenties van anderen. Onze gevoelens worden gevormd door deze intenties, gedachten en gevoelens van anderen. En onze gedachten worden mede- gecreëerd in dialoog, zelfs al is het maar alleen met onszelf. Kortom: ons mentale leven is mede-gecreëerd”. (Stern, 2004, blz. 76)

Stern: “De ontdekking van spiegelneuronen is cruciaal gebleken. Spiegelneuronen leveren mogelijke neurobiologische mechanismen om het volgende fenomeen te begrijpen: het lezen van de gemoedstoestand van anderen, met name de intenties; meetrillen met iemands emotie; ervaren wat iemand anders ervaart; en de geobserveerde actie opvangen zodat je het kunt imiteren – kortom, met name het kunnen inleven in een ander en interpersoonlijk contact tot stand kunnen brengen”. (Stern, 2004, blz. 78)

Stern: “Het waarnemen van een toe te brengen intentie lijkt z’n eigen plek in het brein te hebben – een soort intentie-opsporend centrum (Blakemore & Decety, 2001). Bijvoorbeeld, het intentie-opsporend breincentrum wordt geactiveerd als de actie, in z’n context, een intentie lijkt te hebben. Als precies dezelfde beweging wordt gezien, in een andere context waaraan geen intentie kan worden toegeschreven, zal het centrum niet geactiveerd worden”. (Stern, 2004; bla. 80)

In mijn klinisch psychologische gesprekken met kinderen en gezinnen, kan ik specifiek aan ouders uitleggen hoe het brein van een kind de intenties van de ouder leest, niet alleen het gedrag van de ouders. Het belangrijkste van opvoeden is NIET wat we doen, maar de motivatie achter intentie van onze acties. Vervolgens ga ik met ouders aan het werk in het ontplooien en het op orde brengen van hun onderliggende intenties van waaruit hun acties voortkomen.

Dit is Dorcy’s wijsheid. Verstoten ouders – en iedereen – zouden erbij gebaat zijn als ze zich inzetten om Dorcy’s wijsheid en raad echt te willen begrijpen.

Van Dorcy Pruter:

In sommige situaties is de veronderstelde verstoten ouder de ongezonde ouder. In sommige zaken waaraan we in de Conscious Co-Parenting Institute werken, zijn beide ouders niet gezond. Dit zijn de meest moeilijke zaken.

Kinderen houden van beide ouders en wij hebben als maatschappij en als mens de plicht om een halt toe te roepen aan het veroordelen van, het etiketten plakken op, en een schuldige te zoeken; in plaats daarvan te streven naar kinderen te onderwijzen en vaardigheden te leren die ze in staat stelt om een gezonde relatie te hebben met beide ouders.

Wanneer een kind wordt mishandeld moeten we eerst het kind in veiligheid brengen, vervolgens kunnen we zijn/haar authentieke zelf herstellen. Dan helpen we ongezonde ouders met hun herstel (volwassen die als kinderen mishandeld zijn) naar hun authentieke zelf.

We sluiten ouders niet buiten. We ondersteunen ze en leren ze de vaardigheden die ze nodig hebben om betere ouders te zijn.

Empathie en compassie is onvoorwaardelijke liefde in actie.

Ik moedig alle ouders aan om diep te graven in hun onderbewustzijn en te ontdekken waarom ze als ouders onbewust hebben gekozen om dit leven op deze manier te leven . De stap te zetten om relaties en contacten te herstellen en daadwerkelijk gezondere relaties te creëren begint altijd bij jou. Het is zo makkelijk de ander de schuld te geven, om op zijn/haar pathologie en fouten te focussen; echter dit brengt je gezin niet verder.

Jij neemt altijd jezelf mee waarheen je ook gaat. Het gaat niet om schuld, het gaat over 100% van de tijd 100% je verantwoordelijkheid nemen. Vanuit deze houding kun je je kinderen en de bijzondere band die je met ze hebt herstellen. Gezond of ongezonde ouder.

Kinderen houden van hun ouders, zelfs van hun niet-gezonde ouders. Wanneer de band is gevormd, kan die nooit verbroken worden. Mijn moeder is extreem ongezond en toch houd ik nog steeds van haar en heb altijd van haar gehouden. Ik heb heel veel mededogen en empathie voor haar. Ik kan haar ‘niet-geheelde kind’ zien en zie haar lijden. In plaats van haar te haten, houd ik van haar. Dit is geldt voor iedereen. We worden geboren met de gave om onvoorwaardelijk lief te hebben. De meesten zijn dat vergeten door de conditionering die al vroeg begon en omdat onze ouders zich er niet van bewust zijn.

We willen niet nog meer lijden – we hebben meer empathie en meer mededogen nodig.

We hebben niet lief om hoe anderen zijn of doen, we hebben lief om wie wij zijn.

Nog een laatste punt, voor als je vast blijft zitten in je slachtofferrol; daarmee ben je niet in staat om je kinderen terug te krijgen. Je moet je lijden oplossen door mededogen met jezelf te hebben. Vanaf deze transformationele plek van herstel, wordt het voor je dierbare kinderen aantrekkelijk om naar je terug te keren.

We moeten opstaan en het elkaar niet toestaan te lijden aan zelfmedelijden en schuld. Wanneer je iemand ziet lijden, heb geen sympathie; het is de onzekerheid die mensen gevangen houdt. Empathie en mededogen moedigt mensen aan om op te staan, verantwoordelijkheid te nemen en te zorgen voor verandering.

Ik weet dat “het systeem” niet deugt. Jij moet het heft in eigen handen nemen. Het is het geloof dat steeds weer op de wereld geprojecteerd wordt, dat als waarheid in stand wordt gehouden.

Wanneer jij je gedachten verandert, verander je je gevoelens, die daardoor je gedrag veranderen. Uit een nieuwe gedachte komt een nieuw perspectief, komt een nieuwe actie.

Dit is hoe het werkt. Dit is hoe het voor IEDEREEN werkt. Dit is waarom sommigen wel herenigd worden en anderen niet.

Wanneer ouders naar ons toe komen, lijden ze en wanneer ze luisteren en een begin maken met nieuwe gedachten en acties toe te passen, komt de hereniging tot stand.
Zodra we meegaan in de gemoedstoestand van het slachtofferschap; “het systeem deugt niet, mijn ex is de verstoter, advocaten en rechters zijn onredelijk, mensen uit de GGZ zijn incompetent” enzovoort, daarmee vertellen we het universum dat dit voor ons de waarheid is. Dan zal het universum blijven komen met situaties waarvan jij denkt dat je ze verdient. Zo werkt dat. Ik heb het keer op keer gezien. De gemoedstoestand veranderen, de verandering door te werken aan het innerlijk, is wat het verschil maakt.

We hebben er vooral vanuit ons lagere zelfbewustzijn voor gekozen om kinderen te krijgen en nu is het tijd om op te staan wanneer we verzocht worden om de ouders te zijn wie we zijn, de ouders met het morele kompas.

De werkelijk verstoten ouders zijn de uitverkoren ouders, zij zijn de ouders met de innerlijke kracht en de gave om de gehele mensheid te veranderen. Ze waren het vergeten en worden nu wakker.

Dankjewel Dorcy, voor het begeleiden en verhelpen van de donkere energie van lijden en het slachtofferschap. We beginnen met onze diepere intenties te begrijpen en te ordenen , onze liefde te vinden, eigen kracht te vinden en ons vermogen tot herstel te gebruiken. Daarna, vanaf deze stevige plek van licht en liefde, kunnen we de verloren kinderen terugvinden.

 

De plek waar het groene gras groeit

Karen Woodall
15 december 2017
Originele tekst: The place Where the Green Grasses Grow

Ik werk met kinderen van alle leeftijden die één ouder buitensluiten en ik doe dit werk al heel lang. Ik ken het landschap waarin deze kinderen opgroeien en leven heel erg goed. Wat ik te weten ben gekomen van kinderen die één ouder buitensluiten is dat hoewel elk kind dat één ouder buitensluit anders is en dat elk geval waar buitensluiting plaats vindt uniek is, het zichtbare gedrag steeds hetzelfde is. Elk kind (en ik bedoel daarmee ook volwassen kinderen) gelooft volledig in zijn/haar eigen subjectieve ervaring en vinden het schier onmogelijk om tot andere gedachten te komen. Daar komt nog bij, dat elk kind gebruik maakt van een aantal reacties om aan de buitenwereld te bewijzen dat hun interne geconstrueerde gevoel over deze ouder klopt.

Wat deze kinderen doen is een poging om de buitenwereld te laten aansluiten bij de gevoelens over deze ouder die zijn ingeprent in een bepaalde periode waarin de emotionele en psychologische integriteit van het kind onder druk is komen te staan. In simpele woorden, het verstotende kind is er een die gebruik maakt van het overlevingsmechanisme waarin de wereld verdeeld wordt in goed en slecht waardoor de buitenwereld aansluit met hun gevoelens die hun onder druk gedurende de veranderingen die ontstaan tijdens de scheiding.

Als ik werk met gezinnen waarin verstoting een rol speelt, zijn het de kinderen waarover ik de meeste zorgen heb omdat het zij zijn die de onopgeloste last dragen.

Voor alle kinderen die één ouder buitensluiten tijdens deze kerstdagen, speciaal diegenen die diep van binnen weten dat er een plek is waar het groene gras, hier het verhaal.

Er was eens een gezin dat gelukkig was en in het bos woonde. Op een dag kwam er een heks voorbij die giftige stof over het gezin strooide waardoor de volwassenen veranderden in monsters die elkaar haatten. Voor de kinderen veranderde hun gelukkige kleine wereld in het bos en zagen ze dat hun ouders waarvan ze zoveel hielden ongelukkig en boos waren. De zon verdween en het bleef regenen, in plaats van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ was er één ouder die boos was en de andere ouder die verdriet had. De kinderen wisten niet wie van de ouders boos was en wie verdrietig wanneer ze door het bos liepen om bij hun vader te zijn en als ze terug liepen om bij hun moeder te zijn. De kinderen voelden zich niet langer veilig in het bos en waren bang dat de heks terugkwam en hun ook zou betoveren.

Soms, als ze terugkwamen van hun moeder, zagen ze de heks wegsluipen door de achterdeur en waren bang dat ze hun moeder nog meer had betoverd. Op die dagen leek het alsof hun moeder mopperiger was en de kinderen voelden en dachten dat ze hun moeder gelukkig moesten maken. Op andere dagen verscheen de heks op de stoep bij hun vader en hoorden ze hem tegen haar fluisteren en maakten de kinderen zich zorgen over wat er gezegd kon zijn. Op zulke dagen leek het alsof vader verdrietiger was en ze voelden en dachten dat ze voor hem moesten zorgen.

Op een dag toen ze terugkwamen bij hun moeder zagen ze hun moeder en de heks samen thee drinken in de keuken. De kinderen waren hierdoor verrast en ze zeiden tegen de hekst “Je hebt gezegd dat je onze moeder niet aardig vindt, we hebben je dat horen fluisteren tegen onze vader”.

Moeder keek verbaast en zei “ik wist niet dat je ook bij hem op bezoek gaat”. De hekst kakelde luid “Er is veel dat je niet weet” en vloog weg op haar bezemsteel.

Die nacht kon hun moeder niet slapen. De kinderen wisten dat omdat ze hoorden dat hun moeder de trap op en af liep naar de keuken en ze wisten dat ze huilde. De kinderen konden ook niet slapen, ze wisten dat hun moeder boos en van streek was.

De volgende keer dat ze bij hun vader waren, waren de kinderen boos op hun vader omdat hun vader vrienden was geworden met de heks en hun moeder had verraden. Ze geloofden het niet toen vader zei dat hij de heks niet kende of niet zou willen dat de heks bij hem op bezoek kwam. “Je speelt onder één hoedje met de hekst” huilden de kinderen, en ze renden weg door het bos naar hun moeder. Hun moeder was blij om ze te zien en knuffelde en kuste ze, en die avond werden ze verwend met ijs.

“Wij zullen je beschermen” zeiden de kinderen tegen hun moeder en hun moeder glimlachte en omarmde ze terwijl ze om het vuur zaten.

Vader vroeg zich af waar de kinderen bleven. Hij stond bij de voordeur en wachtte op de kinderen, maar die kwamen niet. Plotseling verscheen de heks “Ze zijn bij hun moeder” kakelde ze “En ze vinden jou niet meer aardig”.

Vader keek de heks aan en zei “Jij boosaardige ouwe heks, waarom kom je hier als je me alleen maar wil bedriegen”?

De heks keek hem recht aan en zei “Als de liefde dooft, brengt de rouw boosheid, angst en vrees en soms nog zelfs meer nog, het brengt de geesten en spoken van het verleden naar boven”. “Daarom kom ik hier, omdat boosaardige heksen en tovenaars zich voeden met het leed wanneer de liefde dooft”.

Terug bij hun moeder zeiden de kinderen dat ze hun vader nooit meer wilden zien. “Hij was wreed tegen ons” vertelden ze hun moeder “Hij sloeg ons en maakte ons aan het huilen”. Ondanks dat moeder er niet zeker van was of dat de waarheid was, voelde ze zich getroost door wat de kinderen zeiden en leek het logisch. Tenslotte, geholpen door de heks, had hun vader haar pijn gedaan, dus was ze niet verbaasd dat hun vader ook de kinderen pijn had gedaan.

Uiteindelijk geloofden de kinderen dat hun eens zo geliefde vader was zoals ze hun moeder hadden verteld. Bijna geloofden ze het maar niet helemaal. Ook al zagen de kinderen hun vader niet, soms, meestal ’s nachts als het heel stil was en ze niet op hun hoede waren, herinnerden de kinderen zich momenten met hun vader die goed waren. Op zulke momenten groeide hun hart en voelden ze zich meer ontspannen worden wanneer ze die herinneringen hadden. Die momenten, als kleine scheuren in het ijs zorgde dat er kleine luchtbelletjes van liefde naar boven kwamen vanuit de bevroren gedachten van de kinderen. De belletjes hadden de vorm van vraagtekens en ze hinderden de kinderen die steeds weer probeerden om de belletjes snel uiteen te laten spatten met stekelige gevoelens en gedachten waarvan ze geleerd hadden dat ze zich daarmee konden beschermen.

“Papa was NOOIT aardig tegen ons” zeiden de kinderen

SPAT, deed de luchtbel in de vorm van een vraagteken.

“Papa wilde ons eigenlijk niet toen we klein waren” zeiden de kinderen.

SPAT, deed de luchtbel in de vorm van een vraagteken.

“Mama is de liefste van de wereld, ze doet NOOIT naar tegen ons” en de kinderen stampten met hun voeten.

SPAT, deed de luchtbel in de vorm van een vraagteken.

De kinderen schreeuwden harder: “Papa is een monster, echt waar”.

SPAT, deed de luchtbel in de vorm van een vraagteken.

Toen de kinderen groter werden, kwamen de momenten dat er luchtbellen in de lucht zweefden vaker voor en dat viel één van de kinderen op en ook dat het hem minder goed lukte om de luchtbellen uit elkaar te laten spatten. Op een dag was hiij tegen de wind aan het schreeuwen om een extra grote luchtbel uiteen te laten spatten toen de heks op haar bezemsteel voorbij vloog.

“Ik zie dat je nog steeds gevangen zit in de val die ik voor je heb gezet”, kakelde ze tevreden en ze vloog door.

Op dat moment was de jongen zich er plotseling van bewust dat er heel veel luchtbellen in de vorm van vraagtekens om hem heen zweefden en dat hij de afgelopen 10 jaar niets anders gedaan had dan ze uit elkaar laten spatten. Plotseling voelde hij de scheur in het ijs van zijn gevoelens en gedachten groter worden, zo groot dat er geen luchtbellen meer uitkwamen maar dat zijn gedachten en gevoelens een snelstromende rivier werd.

In die rivier zag hij het wrakhout van het verleden voorbij drijven. Hij zag de tafel en de stoelen van het huis waarin hij leefde met zijn moeder en vader toen iedereen nog gelukkig was. Hij zag de lamp voorbij drijven van zijn slaapkamer toen zijn ouders net uit elkaar waren, en de nu natte gordijnen en de boeken die hij met zijn vader las voordat hij ging slapen. Hij voelde zich vreemd. Lichter van binnen en minder bang. Hij zocht in de rivier en vond allerlei dingen die hij was vergeten vanaf het moment dat zijn herinneringen bevroren en koud waren.

Wat moet ik nu doen dacht de jongen op het moment dat de heks, hangend aan haar bezemsteel in een poging om te overleven, voorbij kwam drijven. Hij merkte dat op het moment dat ze voorbij dreef ze niet naar hem keek, ze was te druk om haar neus boven water te houden om te ademen. Terwijl hij toekeek voelde hij van binnen iets wat hij heel lang had vermeden. Het waren sterke gevoelens, gevoelens van schaamte en schuld toen hij dacht aan zijn vader en hoe lang het geleden het was sinds hij zijn vader had gezien. Terwijl hij dat dacht kwam een oud gevoel boven en de woorden die het vormden waren “Hij is slecht…” de woorden in zijn hoofd begonnen het te zeggen en stopten er plotseling mee.

Slecht?

Voor het eerst voelde de jongen een luchtbel in de vorm van een vraagteken voorbij zweven die hij niet onmiddellijk uiteen wilde laten spatten. In plaats daarvan reikte hij heel voorzichtig naar de luchtbel en begeleide hij de luchtbel naar de grond voor zijn voeten en hij zat daar kijken naar die gedachten en gevoelens.

Slecht?

Zijn gedachten begonnen weer te stromen en hij herinnerde zich de dagen dat zijn vader hem optilde om de hazelnoten uit de boom te slaan met een stok. Hij zag zichzelf lachen terwijl hij op zijn fiets zat en zijn vader hem duwde. Hij herinnerde zich de momenten dat zijn vader boos op hem was en hij herinnerde zich de tijd dat zijn vader gelukkig was.

Slecht, dacht hij. Nee, dat is niet slecht.

Hij zat en dacht na. Hij plukte alle luchtbellen uit de lucht en dacht na over de vragen. Hij voelde angst, schaamte en schuld. Hij voelde liefde en voelde het gemis en het verdriet over alles dat er was gebeurd. Hij zat heel lang bij de rivier na te denken en uiteindelijk merkte hij dat er iemand vlak naast hem zat met haar gelaarsde voeten in het water.

“Wie ben jij?” vroeg de jongen en “Wat doe je bij mijn rivier”?

“Tilly” antwoordde het meisje terwijl ze met haar voeten in het water schopte.

“Nou, Tilly” zei hij “Ik weet niet wat je komt doen maar zoek maar een eigen rivier om bij te zitten”.

“Dit is mijn rivier” zei Tilly en pakte een lolly, stroopt het papiertje eraf en stopte de lolly in haar mond.

“Niet waar” zei de jongen, “Het is mijn rivier en ik heb hem net ontdekt dus ga weg en stop met het likken aan die lolly, het is vies”.

Tilly stopte met het schoppen in het water en draaide zich plechtig naar de jongen om.

“Het is absoluut mijn rivier wel” zei ze “En ik ben hier omdat jij nu op een plek bent waar het groene gras groeit”.

Nu werd de jongen pas echt goed boos.

“Wat bedoel je met: waar het groene gras groeit?” vroeg de jongen met een geïrriteerde beweging, “Wat bedoel je?”

“Kom met me mee”, zei Tilly, haar hand was plakkerig terwijl ze aan hem trok om op te staan, “Ik zal het je laten zien”.

De jongen vloog Tilly achterna, want ze rende zo snel als de wind. Hij realiseerde zich dat hij niet weg kon, al zou het willen, haar hand was te plakkerig. Plotseling kwamen ze tot stilstand vlak voor een cirkel van bomen. Tilly stapte terug en duwde hem naar voren “Kijk dan”, droeg ze hem op, “Dit is de plek waar het groene gras groeit.”

Het gras was inderdaad groen binnen de cirkel van bomen. Het gras was vers en in heel veel verschillende kleuren groen. Sommige waren zacht en sommige hard, sommigen waren gevlochten in hangmatten en van sommigen waren bedden gemaakt waar kinderen op lagen te lezen of iets aan het maken waren. Iedereen was zachtjes aan het praten en de sfeer van harmonie omringde deze plek.

“Wat is dit voor een plek?” vroeg de jongen en stapte naar voren in verwondering, de kinderen zagen er gelukkig uit en een gevoel van compleet zijn overspoelde hem.

Het geluid van geritsel maakte dat hij zich omdraaide en hij zag een schaduw die hij zich nog kon herinneren tussen de bomen naar voren komen.

“Dit is de plek waar gekwetste kinderen komen om te herstellen” zei de stem die hij vele jaren niet meer had gehoord. “Dit is de plek waar de boosaardige heks van angst en vrees je niet kan pakken en waar de liefde veilig kan terugkeren naar je hart”.

De jongen stapte naar de schaduw toe en zag terwijl het dat deed dat hij het was, waar hij zo op had gehoopt.

Eén moment had hij zich nog zorgen gemaakt, dat wat hij nu deed niet goed was en het gezicht van zijn moeder kwam in zijn gedachten. Terwijl dat gebeurde voelde hij de opkomende stekelige gevoelens en gedachten verdwijnen en hij realiseerde zich dat zijn moeder, net als andere volwassenen voor zichzelf kan zorgen. In zijn gedachten glimlachte zijn moeder en hij voelde een last van zijn schouders glijden. Hij stapte naar voren.

“Ik heb je gemist, Papa” zei hij, en terwijl hij dat zei gaf zijn vader hem zijn hand en leidde hem naar een bed van zacht groen gras.

“Ik weet het” zei zijn vader, “Ik heb je ook gemist” en hij schudde het kussen op en de jongen rolde zichzelf op in het bed.

Terwijl hij dat deed, raakte zijn voet iets hards op het bed en hij reikte ernaar en zag wat het was.

“Kijk Papa” zei hij “Het is het boek dat we aan het lezen waren…”

“Dat klopt” zei zijn vader “Het is het boek dat we aan het lezen waren…”

Verstoting wordt niet alleen veroorzaakt door één ouder die slecht spreekt over de ander. Verstoting is een vernuftige dief van het perspectief waarmee kinderen vol gestopt kunnen worden door gedrag, geen woorden, en het beïnvloeden van herinneringen zodat de dingen anders lijken wanneer ze in de spiegel bekeken worden. Aanvullend, kinderen die moeten navigeren in het landschap na de scheiding kunnen ten prooi vallen aan vele afschrikwekkende dingen. Heksen en tovenaars van pijn en lijden van ouders, intergenerationele overdracht, als de geesten en spoken van het verleden naar de oppervlakte komen door de breuk van het gezin en het overnemen. Kinderen, meer dan wie ook tijdens de breuk van het gezin, dragen de emotionele en psychologische consequenties van de scheiding en om al deze redenen zal mijn werk altijd in de eerste plaats gaan over het helpen van kinderen om te leren navigeren over de paden van het gescheiden gezin.

Mijn doel is om een wereld te creëren waar elk kind een compleet en gezond geïntegreerd leven kan leiden. Waar geen kind gedwongen kan worden om het overlevingsmechanisme te gebruiken en te geloven dat één ouder helemaal goed is en de ander slecht. Tenslotte, zo’n overlevingsmechanisme moet al lang zijn verdwenen in het leven van kinderen nadat ze 2-3 jaar oud zijn. Als kinderen het opnieuw moeten gaan gebruiken om zich te beschermen tegen de ondragelijke druk als gevolg van de situatie na de scheiding, is het een tragedie omdat hun gedachten worden bevroren op dit vroegkinderlijke niveau en hen de stroom van liefde en creativiteit wordt ontnomen. Het is geen wonder dat zoveel verstotende kinderen leiden aan angst en nervositeit. Het is geen wonder dat zovelen van hen gefixeerd zijn in het vasthouden van de gespleten gedachten, de energie die nodig is om te blijven geloven dat iemand helemaal goed of slecht is.

Niemand is als persoon helemaal slecht. Zelfs kinderen die werkelijk lichamelijk mishandeld zijn door een ouder, zien deze ouder niet als helemaal slecht en verlangen ernaar dat deze ouder hun de liefde geeft waarnaar ze snakken. Allen dan, wanneer kinderen worden gedwongen om het overlevingsmechanisme van het splitsen van hun gedachten te gebruiken, hun gedachten en gevoelens van liefde voor een ouder bevriezen in hun onderbewuste, zullen de signalen van gedragingen van verstoting door kinderen duidelijk zichtbaar zijn.

Richard Gardner was de eerste die deze reeks van signalen beschreef en deze zie ik tot nu toe aanwezig in alle kinderen die verstoten. Wanneer ik kinderen met deze rode vlaggen van verstoting zie wapperen weet ik dat het voor mij tijd is om het bos in te gaan en het diepgaande werk van het onderzoek te gaan doen. Kinderen uit het bos begeleiden is niet makkelijk en ik blijf werken om manieren te vinden om te begrijpen en te werken op deze donkere plekken. Het zoeken naar manieren om het ‘zelf’ van een verstotend kind te omschrijven is één van de manieren waarop ik dieper ga graven, werken met de verdedigingsmechanismen die het ‘zelf’ verstoren is iets waar ik net mee ben begonnen om te begrijpen.

Dit verhaal is voor alle kinderen, van alle leeftijden, die werkelijk geloven dat één ouder helemaal goed is en de ander helemaal slecht.

Geloof me, kinderen. De wereld is niet zo simpel als dat, en ondanks dat het beangstigend is kun je de plek waar de rivier stroomt vinden.

En als je de rivier vindt, zal alles waar je bang voor was, alles waarvan je nu vindt dat het onrechtvaardig is, van je afspoelen en je een gevoel van harmonie en vrijheid geven.

Omdat jullie een vol, compleet en gezond leven verdienen, net als alle kinderen in deze wereld.

Dat is wat er op je wacht voorbij de plek waar het groene gras groeit.

Het verhaal in PDF: 2017-12-15 De plek waar het groene gras groeit

Hoe overleef ik de feestdagen, en mogelijk het leven, gepest door buitensluiting

Linda J. Gottlieb, LMFT, LCSW-R 12 november 2017
originele blogtekst: Getting through the holidays, and perhaps life, under the plague of alienation

Wees Proactief!

Deze tijd van het jaar is het moeilijks en pijnlijkst, naast uiteraard de verjaardagen van je kinderen en die van jou en Moederdag en Vaderdag.

Hoewel je door je ex en je kinderen slecht wordt behandeld en buitengesloten, zal je niettemin moeten onderkennen dat je het recht hebt om te verwachten dat anderen jou met respect en beleefdheid behandelen en rekening met je houden. En tegenover jezelf heb je de plicht om je zelfrespect te koesteren. Ik benadruk dan ook hoe belangrijk het is te weten hoe jij jezelf behandelt en ziet. Ik denk dat mijn belangrijkste boodschap die ik je wil meegeven is dat je de misplaatste en vernederende boodschappen die je herhaaldelijk van je ex en je kinderen hoorde, niet op jezelf betrekt. Zoals Steve Miller, arts, vaak zegt: “Laat je ex geen ruimte in je hoofd huren”. Als je de vernederingen op jezelf betrekt, zal het je gedrag beïnvloeden, wat je niet zal dienen. Sta niet toe dat je ex en je kinderen je aan jezelf laten twijfelen. Er is niets wat je gedaan hebt, gedaan zou kunnen hebben of doet, dat de buitensluiting door je kind(eren) rechtvaardigt. De oorzaak van de afwijzing is het werk van de verstotende ouder, een bedrieger en een groot manipulator. Verstotende ouders projecteren alle schuld en verantwoordelijkheid op de ander – dat is wat zij jou hebben aangedaan.

Je moet jouw rol herschrijven, van iemand die misbruikt is en slecht is behandeld, naar een rol die respect afdwingt en waarmee rekening gehouden mag worden.

Leg de negatieve, verstotende boodschappen over jou naast je neer en vertel jezelf dat je beminnelijk, begerenswaardig en gewenst bent. Omgeef jezelf met anderen die positief op jou reageren.

Nu, natuurlijk, zal je liefhebbende familie, je vrienden en anderen met wie je een warme relatie hebt, wellicht niet begrijpen wat verstoting is en wat je doorstaat. Ze zullen daarom waarschijnlijk niet weten hoe ze behulpzaam kunnen zijn. Hiervoor zijn hoofdzakelijk twee redenen:

Om te beginnen zullen ze waarschijnlijk, net als vele professionals, om de tuin geleid zijn door de talloze contra-intuïtieve zaken die bij verstoting spelen, contra-intuïtieve zaken waarover je Steve Miller, Amy Baker en mijzelf hebt horen getuigen. Eén van die contra-intuïtieve onderwerpen is dat: “Het gaat zo tegen alles in, dat een kind een ouder verstoot, dat wanneer het gebeurt, de verstoten ouder wel iets vreselijks gedaan moet hebben om de verstoting te rechtvaardigen”. Er wordt snel geoordeeld om de Verstoting te verklaren. Maar zoals dr. Miller ook besprak, de wetenschappelijk methode vereist dat alle plausibele klinische hypothesen worden aangewend om dit gedrag te verklaren (klinisch redeneren). Dus, wanneer de experts, zoals forensisch onderzoekers en professionals in de geestelijke gezondheidszorg, er niet in slagen om tot plausibele hypothesen te komen omtrent de verstoting door kinderen, kun je niet verwachten dat je familie en vrienden een dergelijke analyse zullen toepassen door zichzelf af te vragen: “Hé, ik vraag me af wat voor aannemelijke veronderstellingen er zijn om te verklaren waarom kleine Anne plotseling alle contact met mijn broer weigert”.

Vrienden en familie hebben een goede uitleg over Verstoting nodig om te begrijpen waarom jouw kind(eren) je slecht behandelen en verstoten. Hoe leg je het ze uit? Ben je jezelf aan het verdedigen als je het uitlegt? Ben je aan jezelf aan het twijfelen als je het uitlegt? Heeft de stem van je ex, die je mogelijk hebt toegestaan ruimte in je hoofd te huren, invloed op de manier waarop je jouw situatie aan de mensen om je heen beschrijft? Dit is heel normaal, als gevolg van de hoeveelheid vernederingen die je naar je hoofd hebt gekregen.

Er is een alternatieve manier waarop je jouw situatie kunt verwoorden. Wees positief bevestigend, kort en bondig. Je hoeft jezelf niet te verdedigen door ieder klein foutje te benadrukken die je als ouder hebt begaan. Je kind kwam niet met een handleiding, en opvoeden is altijd een proces geweest van vallen en opstaan omdat ieder kind anders is. Ook veranderen ervaringen gevoelens en gedachten, zoals we in familietherapie zeggen. Dus, als jij je op een manier gedraagt die respect en welwillendheid afdwingt, heb je meer kans dat je respect en welwillendheid ontvangt; en wanneer je respect en welwillendheid van anderen ontvangt, dan zal je waarschijnlijk gaan geloven en gaan voelen dat je recht hebt op zelfrespect en welwillendheid. Ken je eigen waarde!

Verstoten ouders moeten proactief zijn en niet uitsluitend reactief.

Dit is goed advies voor wie van jullie contact hebben met jullie kinderen. Dwing respect en welwillendheid van ze af. Gedraag je niet verdedigend tegenover je kinderen, zoals wanneer ze jou op je plaats zetten door je te beschuldigen van dingen die je niet hebt gedaan. Houd jezelf te allen tijde in je opvoedende rol. Beantwoord je verstotende kind met dezelfde ouderlijke autoriteit die je had voorafgaand aan de verstoting. Jij weet precies wanneer je kind jou in de verdediging drijft: het gebeurt wanneer je kind de ouderlijke rol aanneemt, eist dat je hem/haar antwoord geeft terwijl hij/zij jou onderwerpt aan een kruisverhoor. Vaak is het niet antwoorden op de beschuldigingen effectiever dan te proberen hun herinneringen te weerleggen – en helemaal als je verdedigend klinkt. Probeer positieve ervaringen en interacties met je kinderen te hebben, waarmee je het beeld dat van je is ontstaan kunt ombuigen. Geen woorden maar daden.

Ik weet het, dit is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Maar oefen. Misschien moet je er een bladzij uit het boek van Dr. Miller bijnemen: Google naar Oliver North’s verklaring tegenover het Congres omtrent zijn acties in Iran Contra. Al is het maar om de tijd mee door te komen! North laat briljant en effectief zien hoe je niet verdedigend moet zijn als je aangevallen wordt; en hij drijft zijn beschuldigers heel slim in de verdediging. Zou het niet heerlijk zijn om de rollen met de verstotende ouder om te draaien?

Wees ook proactief tegen de hulpverlener die het contact met jou en je kinderen probeert te herstellen . Dit is de niet-specialist die wil dat jij de waandenkbeelden die de kinderen over jou en de familiegeschiedenis hebben accepteert en daarnaast ook wil dat je begrip toont voor de gevoelens van je kinderen, voor wandaden die je niet hebt begaan. Dit is ‘de’ specialist die niet herkent hoe jij bent getraumatiseerd door de verstoting en daarom geen begrip kan opbrengen voor jouw gevoelens! Tjonge, wat geven jouw kinderen de therapeut een hoop redenen om wél begrip voor je te hebben door de manier waarop ze denigrerend en respectloos zijn tijdens de sessie, voor de ogen van de therapeut!

Als de therapeut er niet in slaagt jouw kinderen aan te spreken op hun slechte gedrag en respectloosheid naar jou, geeft de therapeut daarmee goedkeuring aan je kind om zich asociaal te gedragen. Dit is nalatigheid!

Stel je eens voor wat de therapeut zou antwoorden in het geval je kind zijn/haar leraar slecht heeft behandeld of tegen de leraar was tekeer gegaan. Zou de therapeut de leraar een brief schrijven waarin stond:

Beste hr/mw Leraar,

Zojuist had ik een gesprek met kind X, die me vertelde dat u hem/haar in verlegenheid hebt gebracht door hem/haar te vragen, voor de hele klas, om te gaan zitten, nadat hij/zij herhaaldelijk van zijn/haar stoel was opgestaan. Uw relatie met kind X kan niet hersteld worden als u geen excuses aan kind X aanbiedt voor uw onvergeeflijke gedrag. Het is heel belangrijk dat u de gevoelens van kind X erkent en belooft om nooit weer kind X in verlegenheid te brengen.

Als u doorgaat met het in verlegenheid brengen van kind X, zal ik genoodzaakt zijn een brief aan uw directeur te schrijven waarin ik mijn zorgen uit over uw relatie met kind X en dat verdere interactie met u niet in het belang van kind X is.

Hoogachtend, hr/mw Relatietherapeut

Wees proactief en stel voor dat de therapeut precies zo omgaat met je kind zoals de therapeut zou omgaan als wanneer je kind naar therapie was gestuurd vanwege het niet respectvol omgaan met een leraar of elke andere autoriteit dan ook. (Dit zou je buiten de aanwezigheid van je kinderen moeten bespreken).

Je zou ook video’s, foto’s en herinneringen kunnen meenemen uit de tijd voor de verstoting. Ik zou ook met de therapeut kunnen praten over het toepassen van deze methode. Als hier weerstand tegen is, geef de therapeut dan op een respectvolle manier de informatie van mijn website over de effectiviteit van deze techniek.

Nu voor diegenen die geen contact hebben met hun kinderen, mijn hart gaat naar jullie uit. Dit is zo’n onvoorstelbaar pijnlijke situatie. Veel verstoten ouders hebben me laten weten dat ze vrezen dat ze hun nalatenschap aan hun kinderen zien veranderen in dat hun kinderen geloven, dat ze verwaarlozende, en mishandelende ouders zijn, en mogelijk psychisch ziek, asociaal en minder-dan-mens. Als het contact helemaal verloren is, wat kan er dan gedaan worden aan het verwrongen beeld van de familiegeschiedenis die het kind heeft? En hoe kun je proactief zijn als je helemaal geen contact hebt? Dit lijkt een hulpeloze situatie te zijn; je hebt alle mogelijk denkbare pogingen tot contact gedaan, en bent afgewezen. Je vreest dat deze herschreven familiegeschiedenis, waarin jij (en daarom ook de helft van je kind) een monster bent die aan de schandpaal genageld moet worden, vernederd en verstoten moet worden.

Op mijn website schreef ik een artikel genaamd “the_sacrifice_of_the_alienated_parent“. Het was met bezwaard hart dat ik dat artikel schreef omdat het over verstoten situaties gaat die hopeloos lijken.

Allereerst denk ik niet dat er een situatie bestaat die hopeloos is. Je weet nooit wanneer je kind het licht zal zien of wanneer een bepaalde familiesituatie contact vereist. Dat is wat er in mijn geval gebeurde toen ik 18 werd, en ik weer contact kreeg met mijn vader. We weten echter, helaas, dat verstoting de verstoten ouder kan overleven, dus zal je een familiegeschiedenis willen nalaten voor je kind. In het artikel stel ik voor een video te maken over de familiegeschiedenis vanuit jouw perspectief. Ik geef in dit artikel voorbeeldvragen, maar: alles mag, voor wat betreft wat je wilt toevoegen en benoemen. Je zou andere video’s die je hebt van je leven met de kinderen voorafgaand aan de verstoting, kunnen toevoegen. Je kunt allerlei herinneringen laten zien, zoals kaarten of tekeningen die je kind ooit voor je maakte op school voor allerlei feestdagen. Of je zou deze feestdagen kunnen gebruiken om je kinderen te schrijven wat je gevoelens zijn bij dit grote verlies. Lees de brief voor in je video.

Een paar belangrijke kanttekeningen: scheld niet, pleeg geen karaktermoord, en pathologiseer de verstotende ouder niet. Dit was fout toen het jou werd aangedaan, en het is verkeerd als het omgekeerd gebeurt, en het zal er voor zorgen dat je kind de verstrengelde relatie met verstotende ouder zal gaan verdedigen. Maar het is prima om verstotend gedrag te labelen als verkeerd, oneerlijk, niet helpend en zelfs kwaadaardig, net als valse beschuldigingen van kindermishandeling. Je kind moet begrijpen dat tegendraads, respectloos en zelfs wreed gedrag fout is en ze niet zal dienen in het leven, noch in situaties met autoriteiten zoals een baas, noch in hun persoonlijke relaties. Deze boodschap heeft het kind niet van de verstotende ouder gekregen; in feite krijgt je kind precies de tegenovergestelde boodschap. Dus is het belangrijk dat je deze informatie geeft op een verstandige, meelevende en niet-verdedigende manier. Je bent waarschijnlijk de enige die model staat voor sociaal-gewenst gedrag en hoe lief te hebben en liefde te ontvangen in een relatie. Je hebt het recht en de verantwoordelijkheid je kind te wijzen op de onjuiste informatie over je, zolang je de verstotende ouder niet pathologiseert.

Laat geen boosheid zien in de video; maar laat je gevoelens van pijn zien. Boosheid is de vertaling van pijn, die de primaire emotie is in situaties van verstoting en die pijn zou daarom benadrukt moeten worden. Het dient veel positieve doelen als je kind je tranen en verdriet over het verlies van jullie relatie ziet. Onthoud dat één van de kenmerken van een verstotend kind het gebrek aan schuld en/of berouw is met betrekking tot hun gedrag naar jou. Je kind heeft antisociaal gedrag van de verstotende ouder geleerd. Je kunt de vorming van antisociaal gedraag weerleggen en ombuigen door gevoelens van schuld bij je kind op te roepen. Schuld is goed; schuld is wat ons sociaal capabele mensen maakt. Je kind bewust maken van antisociaal gedrag is op z’n plaats. Wanneer verstotende ouders schuldgevoelens bij hun kinderen oproepen met als doel dat kinderen aan de behoeftes van deze ouders gaan voldoen, is ongepast, manipulatief en mishandelend. Neem jaarlijkse foto’s van jezelf en schrijf deze brief ook jaarlijks en stop ze in de ‘tijdscapsule’ die je voor je kinderen gaat achterlaten samen met de video.

Ik zou evenzoveel kopieën maken van je video en alles wat je in de tijdscapsule wil stoppen, als er mensen zijn van wie je denkt dat ze in de positie zijn om het aan je kind te geven na je overlijden. Misschien dat jij, of een andere vertrouwenspersoon, in staat is om de video en de tijdcapsule aan je kind te geven als je kind de leeftijd van 18 bereikt.

Dit lijkt een moeilijke taak om te ondernemen – maar het kan je wat rust geven, dat er een mogelijkheid is om een feitelijke en symbolische herinnering te kunnen achterlaten voor je kind.

Het is belangrijk dat je onthoudt dat je kind er niet voor koos om jou te verstoten, maar werd gehersenspoeld om dat te doen door een uitzonderlijk kundig en handig manipulator. Jouw kind is gevangen in een loyaliteitsverbond die hem/haar door de verstotende ouder is opgedrongen. Dit verbond, of web, vereist dat je kind niet loyaal kan blijven aan de verstotende ouder, tenzij je kind jou slecht behandelt en buitensluit. Zou je het geluk hebben weer een beetje contact met je kind te hebben dan moet je je kind zijn/haar gedrag vergeven, maar niettemin gepast gedrag verlangen voor de toekomst.

Als we terug komen op je familie, vrienden en intieme relaties. Vertelde ik dat er twee redenen zijn waardoor ze jouw situatie mogelijk niet begrijpen, of minder behulpzaam zijn dan ze zouden kunnen zijn. De eerste reden was hun gebrek aan begrip van wat Verstoting is en hoe het heeft kunnen gebeuren.

De tweede reden is dat ze alle mogelijke kansen aangrijpen om uit te vinden wat kan helpen.

Tenzij ze zelf het verlies door Verstoting hebben meegemaakt, kunnen zij jouw situatie niet volledig begrijpen. Dus zal hun advies je soms wel en soms niet helpen.

Het verlies van een kind door Verstoting kan met geen enkel ander verlies vergeleken worden. Zelfs het verlies van een kind door overlijden kent afsluiting.

Jij en alleen jij weet wat je nodig hebt om te rouwen. Of het rouwen nou teveel is, te weinig, te extreem, niet te meten is, dat je mag jij beslissen. Hier zijn geen richtlijnen voor.

Het is goed wanneer je laat zien dat je verdriet hebt bij mensen van wie je houdt. Niemand kan je vertellen dat je gevoelens van boosheid over de Verstoting fout is, schadelijk, of bizar is: ik zei gevoelens – niet het ernaar handelen!

Dus heb ik een paar praktische tips om je door de feestdagen te helpen – en net als het advies van je vrienden, familie en andere intimi, zal mijn raad kunnen helpen of niet kunnen helpen. Hier komen ze:

Als je merkt dat je rouw en/of je emoties je verteert, probeer dit: sta jezelf elke dag of elke week een moment toe waarin je je focust op je rouw, boosheid, frustraties of andere emoties. Kies een tijdstip dat past in je dagelijkse bezigheden en geef jezelf een reële hoeveelheid tijd waarvan je denkt dat het genoeg is om te rouwen, boos te worden, of om te gaan met welke emotie dan ook. Als je de frequentie en de hoeveelheid tijd hebt bepaald, blijf je dan houden aan dat schema als een ritueel – zelfs wanneer je helemaal geen zin hebt om op dat moment te rouwen of met je emoties bezig te gaan. Alleen als je dit “ritueel” ondergaat, zelfs als je er helemaal geen zin in hebt, zal je in staat zijn jezelf te stoppen met het obsessief bezig te zijn en te blijven wanneer het niet past of wenselijk is om obsessief te zijn.

Nog een paar tips:

Blijf actief

Ga om met mensen die jou respecteren en waarderen

Ga vrijwilligerswerk doen in een daklozenopvang

Ga op bezoek bij mensen in een verpleeghuis, die geen bezoek krijgen

Ga vrijwilligerswerk doen in een ziekenhuis met kinderen die kanker of een andere serieuze ziekte

Hoop op het beste, verwacht het beste, en wees voorbereid te accepteren waar je geen controle over hebt.

De beste wensen voor de feestdagen van een voorheen verstotend kind,

Linda Gottlieb

Vertaling: H.
Omring je tijdens deze feestdagen met mensen die van je houden!

Ondersteboven en achterstevoren

12 november 2017 Karen Woodall

Op dit moment werk ik aan een serie stukken voor ouders gericht op de manier hoe je als verstoten ouder je verstand kunt blijven gebruiken. Terwijl ik hiermee bezig ben, ben ik weer terug in het onbekende waar de wereld ondersteboven en achterstevoren is. Er is een reden waarom diegenen die hierin werken blijven hameren op het feit dat dit werk contra intuïtief is, omdat alles in de wereld waarin je binnenstapt geanaliseerd moet worden en bekeken moet worden door het 180 graden te draaien om het werkelijk te kunnen begrijpen. Ouders helpen om dit te herkennen is één manier waarop we kunnen zorgen dat ze hun verstand blijven gebruiken. Een andere is dat we ouders helpen om te overleven in deze wereld.

Laat me een voorbeeld geven. In het onderzoek bij gezinnen waar verstoting speelt zullen de meeste professionals hun aandacht richten op de verstoten ouder. Logisch (dit is wat ze tijdens hun opleiding leren), als een kind zegt dat het een vader of moeder niet meer wil zien, moet het wel zo zijn dat deze ouder iets gedaan heeft.

Onwetende professionals lopen, als ze werken met deze gezinnen, tegen een specifieke dynamiek op. Een vastbesloten en vastberaden voorkeursouder met vastbesloten en vastberaden kinderen. Aan de andere kant staat een verstoten ouder die niet vastberaden en vastbesloten is, maar een ouder die ontvankelijk en flexibel is. De professional wordt meegesleurd met het idee om de flexibele ouder te begeleiden waardoor het niet meewerkende en het vastbesloten bondgenootschap tevreden gehouden wordt.

Hier nog voorbeeld. Raadsonderzoekers en jeugdhulpverleners die getraind zijn om zich te houden aan het artikel 12 van de Internationale Rechten van het Kind, zullen zonder na te denken dit artikel volgen en niet in staat zijn te zien dat de onderzochte wensen en gevoelens van ernstig verstotende kinderen (die onderzocht zijn door deze te bekijken vanuit de ontstane situatie) niet hun eigen gedachten en denkwijze zijn en deze zouden niet routineus als leidraad moeten dienen. Deze hulpverleners hebben een veel te grote invloed op het rechtssysteem in Engeland, zijn niet bezig om kinderen te beschermen en daardoor beschadigen ze deze kinderen nog meer door de situatie in stand te houden. Toch wordt er weinig (op dit moment) gedaan om deze vorm van systemische schade te beperken.

Hoe is het mogelijk dat een ouder of een professional die zich hiervan bewust is in zo’n wereld kan overleven. Een wereld waarin kinderen systematisch gestript worden van hun onafhankelijke recht op een onbezorgde jeugd dat inhoudt het hebben van een relatie met beide ouders als het meest gezond en compleet. Nou, ik denk dat je of gek wordt omdat het niet te verdragen is, of dat je leert te overleven en zelfs een goed leven leert leiden en daarnaast er alles aan doet om de realiteit aan het licht te brengen en uit te dragen om de wereld hiervan bewust te maken.

Hieronder staan tips om in de wereld ondersteboven en achterstevoren door verstoting te overleven. Tien tips om je bij je verstand te houden.

  1. Erken dat dit een onderwerp is dat nog veel werk en doorzettingsvermogen zal kosten om dit aan de wereld duidelijk te maken. Er is geen simpele oplossing en geen toverstok, maar we richten ons erop dat er een tijd gaat komen waarin er wereldwijde erkenning gaat komen dat psychologische splitsing en onterechte verstoting van een eens geliefde ouder door het kind niet normaal en gezond is. (Blijf dit herhalen, als je dit vaak genoeg zegt is het logisch).
  2. Erken dat het systeem waarin we werken, het familierecht en de jeugdzorg (in algemene zin) een vruchtbare grond is voor de ongezonde ouder. Onwetende mensen raken verstrikt in het net van de ongezonde verstotende ouder, en zullen de waanvoorstellingen voeden. Observeer dit, raak er niet in verstrikt.
  3. Begrijp je eigen situatie zo goed als mogelijk ZONDER dat je een psycholoog van de koude grond wordt. Weet wat je vermoedt, zoek bevestiging waar je kan, maar ga niet beweren dat iedereen die verstotend gedrag vertoont een narcist of een borderliner is. Het zal tegen je gebruikt worden. In een groot deel van de dossiers waarin ouderverstoting een rol speelt, wordt geen persoonlijkheidsstoornis bij een ouder gevonden. Kinderen verstoten om vele redenen, een persoonlijkheidsstoornis is maar één van de mogelijkheden.
  4. Weet waar de grenzen van expertise liggen. Je verwacht niet van een verpleegkundige dat ze een open hart operatie gaat uitvoeren. Verwacht bijvoorbeeld niet van een maatschappelijk werker dat hij/zij een ouder met een persoonlijkheidsstoornis kan behandelen. Feitelijk, verwacht van niemand anders dan een gekwalificeerde professional (een dialectische gedragstherapeut) om te werken met een ouder met een persoonlijkheidsstoornis.
  5. Ken de juridische weg en weet dat het niet een plek is waar je van een rechter mag verwachten een goed besluit voor je kind te kunnen nemen zonder dat je de situatie goed, volledig en samenhangend presenteert.
  6. Blijf goed eten, slapen, blijf in beweging en drink veel water.
  7. Weet dat niet iedereen ziet wat jij ziet, eigenlijk moet je weten dat de meeste mensen het tegenovergestelde zien van wat jij ziet.
  8. Om de verstoter te begrijpen moet je goed luisteren naar wat ze over je zeggen, het is een projectie van wat er bij hen speelt. Ze beschuldigen jou van dingen die ze bij zichzelf niet kunnen zien. Bescherm je eigen projecties door jezelf goed te kennen en eerlijk te zijn.
  9. Begrijp dat de juridische weg een proces is, het is niet een op zichzelf staand moment. Leer je eigen contra intuïtieve strategie voor de rechter te presenteren op een zo effectief en zorgvuldige mogelijke manier, keer op keer.
  10. Denk goed na, kies wijs, onderzoek alles en iedereen, vraag naar aanbevelingen en referenties van mensen die je uitzoekt om je te helpen. Wees wijs, wees kritisch en blijf in jezelf geloven.

De bovenstaande adviezen neem ik als een goed gemixt drankje één of twee keer per dag in. Dat doe ik omdat ik als professional niet alleen bloot sta aan de complotten van de verstotende ouder waarmee ik werk, maar ook aan de reflectie van mensen waarmee ik niet werk.
Ik leef in de wereld van de verstoten ouder en bij tijd en wijle moet ik er even tussenuit. Verstoten ouders kunnen er niet even tussenuit en daarom adviseer ik nadrukkelijk om de tips ter harte te nemen en dit drankje dagelijks in te nemen en zo de waanzin te voorkomen die kan ontstaan bij het proberen te overleven in deze wereld.

Het is de wereld ondersteboven en achterstevoren. Het ligt niet aan jou, zij ZIJN het en ze zijn met velen.

Op een dag kijken we terug en vragen ons af hoe we dit hebben kunnen laten gebeuren. Van het toenemend aantal scheidingen in de jaren ‘70 tot het politieke ideaal van de vrouwenrechten, tot de scheuring en verdeeldheid van de jeugd GGZ als reactie op het mal-adaptieve gedrag van kinderen als gevolg van de scheiding van hun ouders. Op een dag zullen we erkennen dat we het verkeerd hebben ingeschat en we hebben toegestaan dat het probleem veel te vaak bekeken is als een situatie van hij zei/zij zei.

Ik kijk uit naar een wereld waarin het recht van een kind op een onbezorgde jeugd wordt beschermd door de manier waarop we op een adequate manier ouders door de scheiding begeleiden. Een wereld waarin het probleem van een ongezonde ouder die de kinderen aan zich bindt door middel van psychologische splitsing wordt herkend als het misbruik dat het is. Waar de wereld van conflicten waarin het kind leeft opgeruimd wordt door professionals die werken in het landschap van scheidingen.

Veel te lang wordt er vooral gekeken naar de rechten van ouders, te vaak wordt er geprobeerd om één ouder te veranderen en wordt hiermee de andere ouder tevreden gehouden, er is veel te weinig belangstelling voor de rechten van het kind op een onbezorgde jeugd.

Een kind dat zegt “Ik wil niet”, “Ik kan niet”, “Ik haat…” of “Ik weiger…”, ervaart geen onbezorgde jeugd maar is betrokken in de dynamiek van de volwassenen erom heen. Op een dag (en ik denk niet dat het zo lang meer zal duren) zullen deze noodsignalen gehoord en herkend worden voor wat ze werkelijk zijn. Een kind in gevaar en een kind dat het risico loopt om geestelijk beschadigd te worden. Een kind dat roept “Help me”, in de enige taal die het kind tot zijn beschikking heeft om de buitenwereld te laten weten dat er iets heel, heel erg fout gaat.

Ze roepen nu, maar in de ondersteboven en achterstevoren wereld waarin we werken kunnen niet genoeg mensen ze horen.

Diegenen die het kunnen horen moeten deze boodschap doorgeven.

 

De half duistere wereld van het kind dat één ouder buitensluit

Karen Woodall 8 november 2017

Hoe kan een kind dat één ouder buitensluit herstellen, was een vraag die me deze week werd gesteld. Helder was dat de persoon die de vraag stelde bezig was met het verwerken van de redenen waarom hij/zij, als jong volwassene, anders in de wereld staat dan anderen. Door deze vraag werd ik weer herinnerd aan de donkere steegjes waarin het verstotende kind leeft. Een wereld die in het beste geval half schemer is en in het slechtste geval voornamelijk schaduw, geheimen en leugens kent, en wel zo erg dat helder denken bijna onmogelijk wordt. Ik begon te denken aan de manier waario een kind kan herstellen van deze ervaringen van psychologische splitsing en welke psychologische weg een kind moet afleggen om te herstellen.

Het proces van psychologische splitsing of splijting, dat het meest sterke symptoom van verstoting is, duwt het kind terug naar een vroeg kinderlijke mentale staat waarin de wereld verdeeld is in alleen maar goed en alleen maar slecht. Dit is geen natuurlijke staat van zijn voor wie dan ook die ouder is dan ongeveer 2 jaar, want dat is de leeftijd waarin het gespleten denken door een jong kind wordt opgelost en integratief denken mogelijk wordt.

Splitsing of gespleten denken is een afweermechanisme dat gebruikt wordt door mensen die er niet in slagen om positieve en negatieve kwaliteiten van zichzelf en anderen, als een geheel te zien.

Splitsing (“splitting”) staat centraal in de Britse school van “object relations theory” waarvan Melanie Klein, Donald Winnicott, Harry Guntrip en Scott Stuart voorstanders van waren. Harry Fairbairn voegde daarbij zijn eigen formulering van objectrelatietheorie toe in de 50-er jaren.

Volgens Klein internaliseren we de relatie die we hebben met onze ouders als objecten die als kader dienen voor alle toekomstige relaties die we vormen. We leren hoe we ouders moeten zijn door de opvoeding die we krijgen van onze ouders.

Daarom worden zoveel kinderen die zelf één ouder buitensluiten later de verstoten ouder. De internalisering van het kader van één gemiste of verstoten ouder waardoor die meegedragen wordt door het verstotende kind dat niet bij machte is om de gespleten staat op te heffen. Dit is een van de contra intuïtieve realiteiten van de verstoting en veel mensen geloven dat het tegengestelde waar is, waarmee ik bedoel dat mensen geloven dat verstotende kinderen opgroeien om zelf de verstotende ouder te worden. Dit is niet waar. Het grootste risico voor verstotende kinderen is dat ze als ouders opgesloten zitten in het geïnternaliseerde kader van hun jeugd, onwetend dat hun gedachten zijn beïnvloed door de voorkeursouder en dat ze lijden aan gespleten denken. Deze kinderen hebben de kaders van het ‘kiezen’ voor één ouder en de buitensluiting van de andere ouder geïnternaliseerd als normaal en dat patroon verward als zijnde dat er van ze gehouden wordt. Kort gezegd, ze geloven letterlijk dat hun ‘keuze’ voor de voorkeursouder is zoals liefde voelt met als gevolg dat ze als volwassenen relaties aangaan met mensen die deze gevoelens bevestigen. Dit betekent dat ze verliefd worden op verstoters, controlefreaks en mensen die hun wereld bepalen. Dit alles leidt tot de intergenerationele herhaling van het patroon van het trauma van verstoting als het nu volwassen verstotende kind slachtoffer wordt door het verstoten worden door eigen kinderen.

Dit is een patroon van trauma dat niet gestopt kan worden tenzij het verstotende kind in staat is om zich bewust te worden van wat er hem/haar geestelijk is aangedaan. De eerste stap naar herstel is om te onderkennen dat het niet normaal is om totaal en compleet één ouder buiten te sluiten en te ‘kiezen’ voor de andere ouder en dat het niet normaal en gezond is om op te groeien met het geloof dat één ouder volledig te kort schiet, terwijl de andere ouder geen tekortkomingen heeft.

In mijn antwoord, deze week, bedacht ik me hoe ik deze vragensteller kon helpen op dit ene moment dat we elkaar treffen. Het is niet makkelijk om een verstotend kind te helpen begrijpen hoe hun geest is voorbereid op deze vervorming maar het is altijd belangrijk om het te proberen. Ik heb het kind (nu een volwassene aan de buitenkant) verteld om na te denken over zijn/haar wereld op de volgende manier.

Als je naar buiten kijkt en de lucht is blauw en het gras is groen en je weet dat al jouw vrienden precies hetzelfde zien als jij, vraag je dan dit af. Sluiten jouw vrienden ook één ouder volledig buiten, weigeren ze om een ouder te zien, overwegen ze om contact te hebben met deze ouder en praten ze over deze ouder? Wat zeggen je vrienden over hun ouders, vinden ze hun ouders vervelend, irritant, aardig en vriendelijk? Toen je jong was, wat vond de ouder waar je liefde voor voelt van de andere ouder die je nu buitensluit? Wat waren de boodschappen die je geïnternaliseerd hebt over deze ouder, welke zijn doorgegeven door de ouder waarvan jij gelooft dat je liefde voor je vader/moeder voelt? Het is niet normaal voor welk kind dan ook om één ouder volledig buiten te sluiten. Alle kinderen, zelfs als ze mishandeld zijn, blijven diep van binnen houden van die ouder. Alleen wanneer een kind is blootgesteld aan boodschappen, of ze nu uitgesproken zijn of gecreëerd door het zien van een ouder die van streek is en boos is, leidt naar de situatie waarin kinderen één ouder buiten sluiten. Als je wil herstellen van de verstoting moet je dát doen wat je geïnternaliseerde kader je juist niet wil laten doen. Doe een poging en neem contact op met de ouder die je verstoot. Alleen wanneer je dát doet wat indruist tegen je gevoel, kun je je verdeelde zelf en je gebroken geest genezen. Wacht niet. Wees niet bang dat je verstoten wordt, dat gebeurt niet, je kunt niet verstoten worden. Jouw ouder is jouw ouder in elke cel van wie hij/zij is, het is biologisch ingebakken dat ze er zijn als je naar ze uitreikt, want ze zijn gemaakt om voor je te zorgen en het toegeven aan dit instinct is waarvoor ze leven.

Terwijl ik deze woorden uitsprak observeerde ik het gezicht van de vragensteller en wist dat hij/zij een lange tijd in deze schimmige wereld heeft moeten overleven. Nu, vrij van de dagelijkse invloed van de voorkeursouder, wordt deze jong volwassene, die nu studeert aan de universiteit, blootgesteld aan de vele ervaringen in de levens van zijn of haar medestudenten. Niet langer op een plek waar het leven in hokjes wordt verdeeld om de vrede te bewaren met de moeder en de moeder zich veilig te laten voelen, is hij/zij begonnen met de reis die alle verstotende kinderen afleggen om te herstellen – zich vragen stellend vanuit een mentale en geestelijke verwarring. Alleen wanneer er een situatie van cognitieve disbalans ontstaat (wanneer de buitenkant niet langer past bij de innerlijke ervaringen) kan een kind het proces van herstel beginnen.

Het is voor volwassenen die weten wat ouderverstoting is, diegenen die de kennis hebben, van groot belang om boodschappen te zenden naar kinderen die psychologisch gespleten zijn, boodschappen die helder en ondubbelzinnig zijn. Wanneer we anderen bijscholen moeten we net zo helder zijn. Psychologische splitsing is niet gezond, het is niet nodig en het kan verholpen worden. Het buitensluiten van één ouder en het volledig ‘kiezen’ voor de ander is niet natuurlijk, het is een afweermechanisme dat, als het niet opgelost wordt, de wereld van het kind in het half duister, vol met schaduwen zet. Het zal de geest van het kind ervan weerhouden om zich volledig te kunnen uiten en te ontwikkelen, het onderdrukt alle mogelijkheden voor diepgang en reikwijdte van denken. Erger nog, een jong mens in gespletenheid houden, houdt het risico in, dat ze zelf verstoten worden door hun eigen kinderen doordat ze op zoek zijn gegaan naar personen die de controle over wat ze denken zullen continueren.

Een van de meest trieste gevolgen voor verstotende kinderen is in mijn ogen het gevoel van veiligheid en vertrouwdheid die ze vinden door relaties aan te gaan met mensen die de controle over ze hebben. Door het onvermogen om het verschil te kennen, verzinken deze kinderen in relaties waarin ze niet gemanipuleerd hoeven te worden omdat hun wereld al zo schemer is dat ze denken dat half blind zijn normaal is.

Volwassenen die weten wat ouderverstoting is hebben de verantwoordelijkheid om niet te bescheiden te zijn om deze kinderen de waarheid over hun leven te vertellen. Terwijl we dat doen hoeven we niet slecht te spreken over de ouder waarvoor ze ‘gekozen’ hebben, we hoeven alleen maar duidelijk te maken dat het niet normaal is om te geloven dat één ouder perfect is en de ander volledig fout. Zo’n boodschap kan op vele manieren gedaan worden maar het moet altijd centraal staan in onze scholing en in ons contact met mensen die werken met kinderen.

Hoe kan een verstotend kind herstellen? Als eerste, erken dat gezonde mensen één ouder niet buitensluiten en ‘kiezen’ voor de andere ouder. Gezonde mensen gaan niet geloven dat één ouder zo slecht is dat ze voor de eeuwigheid bij het vuil gezet moeten worden. Van een ouder houden en een ouder verafschuwen is normaal, een ouder irritant vinden is normaal. Geloven dat het je recht is om te bepalen dat een ouder buitengesloten moet worden is niet normaal. In het schemerlicht mag het logisch zijn, in een wereld met het volledige spectrum van licht zal je zien hoe idioot het eigenlijk is. Daarom is je wereld halfduister. Daarom kun je de realiteit niet zien van wat er met je is gebeurt.

Schakel het licht aan, zoek hulp om dit te doen. Als je dat doet zal het verdedigingsmechanisme dat je gebruikt niet langer nodig zijn en de energie die je samen met je liefde onderdrukt zal terugkeren. Er is een reden waarom je je maar half in leven voelt. Het komt omdat je blijft proberen om de helft van wie je bent buiten te sluiten zodat je de andere helft (de ouder waarvoor je ‘gekozen’ hebt) voldaan en tevreden kunt houden. Het is niet langer nodig om dit te blijven doen. Dit is jouw leven, niet die van je ouders. Jij kunt heel en compleet leven als je het licht aandoet.

Het enige wat je hoeft te doen is de telefoon pakken en bellen. Hallo te zeggen. Eén handreiking via het gsm netwerk en je bent er!

 

Wacht niet.

Dit artikel is geschreven voor verstotende kinderen over de hele wereld en speciaal voor diegenen in de leeftijd van 16-30 jaar, wanneer vragen over wie je bent en het gevoel van maar half te leven het sterkst zijn. Het is speciaal geschreven voor kinderen die me vragen hebben gesteld, waarmee ze aangaven dat hun wereld niet zo compleet was als ze dachten. Het is geschreven met liefde en zachtheid en met de volledige kennis dat psychologische splitsing negatieve gevolgen heeft voor zowel het volwassen kind als het kind dat vanaf zijn/haar jeugd heeft ‘gekozen’. Het is geschreven met de hoop dat elk volwassen kind dat dit leest kan begrijpen dat hun leven het meest kostbare van alles is en dat leven voor jezelf, door het herstellen van de schade opgelopen in je jeugd, de sleutel is naar emotioneel en psychologische vrijheid.

Dit gaat niet over je ouders, het gaat over jou en je relatie met de ouder die je hebt buitengesloten en de sleutel waarmee je je leven weer in de schijnwerpers zet. Het betekent niet dat ik hiermee je vader of moeder een plezier wil doen, het betekent niet dat je zelfs maar je ouder aardig hoeft te vinden. Dit gaat over het herstellen van het gevoel dat je maar half leeft, zodat je in relatie staat met alle mensen in je leven die aanwezig waren toen je geboren werd. Het gaat over het vrij laten komen van de energie die je nu gebruikt om de deur dicht te houden, zodat je vrij kunt zijn om helemaal te zijn wie je werkelijk bent.

Laat het los. Open de deur. Je hebt niets te verliezen dan je gevangen geest en meer te winnen dan dat je ooit voor mogelijk hebt gehouden.

Dit gaat niet over je ouders, die gaat alleen maar over jou.

 

Voorwoord boek: Understanding Parental Alienation – Karen Woodall en Nick Woodall

De auteurs hebben toestemming gegeven voor deze vertaling

Als een nieuwe patiënt een consult heeft bij een arts, psychiater of psycholoog, heeft de dokter meestal meer kennis over het stellen van de diagnose en kennis van de prognose. Natuurlijk, de dokter onderzoekt de cliënt en onderricht hem of haar over de diagnose. Als een nieuwe cliënt een consult heeft bij een advocaat en zijn of haar situatie uitlegt zal de advocaat meestal meer kennis hebben over de juridische aanpak dan de cliënt. Hoewel, als het gaat om ouderverstoting is het mogelijk dat de zaken omgekeerd zijn: in deze situaties is het de cliënt die meer weet over diagnose en de mogelijke oplossingen voor zijn of haar situatie dan de relevante professionals, psychiaters, psychologen en advocaten.

Het concept ouderverstoting – of andere alternatieve benamingen en definities – wordt al sinds het begin van de 19e eeuw beschreven in de Britse juridische literatuur. Het concept ouderverstoting wordt al in de psychologie en psychiatrie omschreven sinds de jaren 40. Desalniettemin werden de karakteristieke juridische of GGZ beroepsbeoefenaars niet geschoold over het onderwerp ouderverstoting. Sinds ze hun vak zijn gaan uitoefenen zullen ze gehoord hebben over enkele kenmerken van ouderverstoting van collega’s, in bijscholingsprogramma’s en vanzelfsprekend van hun cliënten. In veel gevallen zullen de professionals en hun cliënten zich samen moeten gaan bijscholen en elkaar moeten informeren over de kenmerken, de oorzaken, de juridische strategie en de therapeutische interventies rond ouderverstoting. Dit boek, Understanding Parental Alienation geschreven door Karen Woodall en Nick Woodall, kan hun studieboek en hun gids zijn in het leerproces over deze ernstige psychische conditie en de uitdagende juridische route.

Understanding Parental Alienation reikt een onderwijzend en praktisch hulpmiddel aan. Het eerste deel is onderwijzend en bestaat uit een overzicht van de geschiedenis van ouderverstoting, de algemeen geaccepteerde definities, de criteria van de verschillende niveaus van verstoting, de verschillen tussen verstoting en andere belangrijke diagnoses. Er zijn voldoende citaten en verwijzingen om de lezer er van te overtuigen dat de opinie van de schrijvers niet idiosyncratisch is maar ingebed in de professionele psychiatrie, psychologie en andere gerelateerde vakgebieden.
De auteurs vatten meerdere theorieën samen m.b.t. de oorzaken van verstoting. Lezers die behoefte hebben aan meer verdieping kunnen via de verwijzingen meer titels vinden om te lezen. Verderop in Understanding Parental Alienation zijn minder verwijzingen te vinden, deze onderdelen zijn meer gericht op de wijsheid en gedegen klinische ervaring van Karen Woodall en Nick Woodall door hun werk bij de Family Separation Clinic.

Als voorbeeld introduceren de auteurs het concept van de ‘transitiebrug’, die meerdere betekenissen kan hebben. In de meest letterlijke en concrete zin staat de transitiebrug voor de weg die het kind moet bewandelen tussen twee huishoudens. In mijn beleving staat de brug voor een helpende schakel tussen twee gewenste locaties en ook een bescherming voor een wat risicovolle kloof of stroming in de diepte. Op een meer abstract niveau omvat de transitiebrug de emotionele en psychologische taak die het kind krijgt om de noodzakelijke hechting in de relatie tot de ouders in stand te houden die door scheiding van het gezin bedreigd kan worden (p. 71). Het kan voor het kind beangstigend zijn als het niet begeleid wordt tijdens deze weg over de transitiebrug tussen zijn of haar gescheiden ouders. De auteurs introduceren ook een nieuwe term, ‘het breekpunt’, voor het fenomeen dat veel professionals die werken met verstotende kinderen bekend voor zal komen. Wat betekent, dat er een periode is, mogelijk meerdere maanden waarin het kind pendelt tussen twee huishoudens ondanks dat het een weg vol conflicten en pijn is, het kind worstelt om een goede relatie met Mama en Papa te behouden, terwijl die haatdragend naar elkaar zijn. Met als gevolg dat het kind in een korte tijd deze pijnlijke dissonantie oplost door zich aan te sluiten bij één ouder en de andere ouder buitensluit. Zoals de auteurs zeggen, het beschrijft het punt dat kinderen in de transitie kunnen bereiken, een overlevingsstrategie, waardoor ze niet langer de weg kunnen bewandelen tussen twee ouders en zich volledig terugtrekken uit de band met één ouder en het omschrijft het punt waarop de verstotingsreacties beginnen (p. 12). Een ander voorbeeld waarbij de auteurs steunen op hun klinische ervaring is door gebruik te maken van de beeldende metafoor van de ‘Dans van het gezin’, wat zoveel betekent als de onzichtbare dans waarin de volwassenen samen dansen, soms op de maat en soms uit de maat als het conflict ontstaat (p. 131). Ze omschrijven het als wanneer het gezin uiteen valt de dans scheuren begint te vertonen en de individuen niet meer in staat zijn te reageren op ieders veranderende routine.

Een belangrijke kwestie bij het bestuderen van de kinderen in een hoog conflictscheiding is het verschil tussen een loyaliteitsconflict en ouderverstoting. Een loyaliteitsconflict ontstaat als een kind zijn of haar genegenheid naar beide ouders in stand probeert te houden, zelfs als de ouders boos en haatdragend naar elkaar zijn. Een kind kan een hoge mate van verdeelde loyaliteit ervaren als het ouderlijke conflict duidelijk zichtbaar is en voortduurt. Kinderen ontwikkelen dikwijls fysieke en psychische klachten als ze veelvuldig blootgesteld worden aan de stress rond deze loyaliteit. Het is psychologisch enorm ongemakkelijk om elke dag stress als gevolg van een loyaliteitsconflict te moeten voelen en daarom is het begrijpelijk dat een kind probeert een manier te vinden om hier vanaf te komen. Een oplossing om uit deze stressvolle situatie van een loyaliteitsconflict (“Ik wil van mama en papa houden die steeds boos zijn op elkaar”) te stappen is door over te gaan naar een situatie van verstoting (“Ik sta achter mijn ene ouder en sluit mijn andere ouder buiten”). Alhoewel een kind de drastische stap heeft gezet door één ouder buiten te sluiten zal hij of zij dit op de korte termijn als een opluchting ervaren door zichzelf op deze manier buiten de ouderlijke conflicten te plaatsen.

Het meest originele deel van Understanding Parental Alienation gaat over hoe ouders hun zaak bij de rechtbank kunnen presenteren en over de strategieën in het omgaan met de verstoting. De auteurs geven specifieke en praktische adviezen over de voorbereidingen van de rechtsgang. Ze leggen uit hoe een bruikbare lijst te maken van de gebeurtenissen in chronologische volgorde en hoe inhoudelijk een gerechtelijke procedure te starten, zelfs tot het kiezen van een schrijfstijl waardoor het de rechter zal uitnodigen het verzoekschrift of de dagvaarding voor zitting te lezen. Ze benoemen de netelige kwestie van hoe naar de wensen van het kind geluisterd kan worden zonder dat het noodzakelijkerwijs letterlijk genomen hoeft te worden omdat het kind onterecht beïnvloed is door krachten van buiten. De auteurs leggen uit dat herstel in vele vormen kan plaatsvinden. In sommige gezinnen bestaat het herstel eruit te accepteren dat het kind niet op korte termijn thuis zal komen. In die context is accepteren een “volledig bewust, door kennis van zaken, actief proces dat ouders toestaat om tot rust te komen en hun eigenheid, gezondheid en welzijn te kunnen herstellen” (p. 208).
Afsluitend omschrijven de auteurs heel specifiek een hoopvolle leidraad over de begeleiding van kinderen bij het herstellen van het contact, of dit nu spontaan, met vrijwillige hulp of door een opgelegde ondertoezichtstelling (OTS) is.

Understanding Parental Alienation is geschrevenop de traditionele manier van boeken die gaan over een psychologisch onderwerp, dat wil zeggen, een uitleg van de materie op een leesbare en prettige manier afgewisseld met interessante praktijkvoorbeelden.
Er is een ander type boek dat sommige lezers zullen willen lezen – boeken geschreven door verstoten ouders over hun eigen ervaringen. Ik heb over de hele wereld zo’n 35 boeken gevonden, uit Engeland, Amerika, Canada, Frankrijk, Duitsland, Portugal, Spanje en Noorwegen. De hoeveelheid van landen geeft de grootschaligheid van ouderverstoting aan, met de overeenkomstige basispatronen van de verstoorde gezinsdynamiek alhoewel er regionale en culturele variaties zijn in de details. Sommige van deze boeken zijn hartverscheurend; sommige zijn bevredigend en emotioneel verreikend; sommige hebben een goede afloop. Een van de treurigste is A Kidnapped Mind, geschreven door Pamela Richardson, een verhaal over een tiener die uiteindelijk is overleden aan de gevolgen van ouderverstoting. Een boek geschreven door Michael Jeffries, een vader is A Family’s heartbreak, hij omschrijft het proces van het ‘breekpunt’ waarin zijn kind verandert van een lief naar een haatdragend kind in een paar dagen tijd. Een boek over ontvoerde kinderen en verstoting is They Are My Children, Too, door Lady Catherine Meyer. Als laatste, Familles éclatées, enfants manipulés: L’aliénation parentale of Broken Family, Manipulated Children: Parental Alienation, door Jean-Pierre Cambefort, is een gedetailleerde beschrijving van een gezin door een psycholoog. Lezers kunnen zich identificeren met deze dramatische verhalen, maar boeken over de worsteling van individuele gezinnen kunnen niet de systematische uitleg over dit onderwerp vervangen zoals die beschreven staat in Understanding Parental Alienation.

Dit boek, Understanding Parental Alienation, is uniek, en vooral bedoeld voor ouders die in deze nachtmerrie leven, het verlies van de band met hun kind, wat onmogelijk lijkt om te begrijpen en waarbij het extreem moeilijk is om het contact te herstellen. Karen Woodall en Nick Woodall kunnen niet garanderen dat alles in de toekomst goed zal komen, maar ze bieden een hoopvol en ondersteunend kader voor een positieve benadering. De vele jaren van ervaring hebben hun kennis en begrip over ouderverstoting ontwikkeld en ook de vormen van deze ernstige psychische conditie en interventies die zeer waarschijnlijk helpen op korte en lange termijn. Ik hoop dat veel ouders dit boek zal helpen terwijl ze worstelen met het leed van ouderverstoting.

William Bernet, M.D.
Nashvill, Tennessee
December 2016

Over de auteur van dit voorwoord: William Bernet, M.D., afgestudeerd aan de Harvard Medical School, is een Professor Emeritus in Psychiatrie & Gedragswetenschappen aan de Vanderbilt Universiteit, Nashvill, Tennessee. Als expert in forensische psychiatrie, heeft hij een bijzonder interesse in de effecten van scheiding, conflicten over de voogdij en omgang, ouderverstoting, kindermishandeling en de genomica van geweld. Onder andere publicaties, is hij de auteur van Parental Alienation, DSM-5, en ICD-11 (2010), en de co-auteur van Parental Alienation: The Handboek for Mental Health and Legal Professionals (2013), beiden uitgegeven door Charles C Thomas.