Leg de last van recht en onrecht neer

tumblr_ol8c2u4G4R1qflbfoo1_500

Karen Woodall
27 januari 2018
Originele tekst: Laying down the right/wrong burden

Een van de moeilijkste dingen voor een ouder van wie het kind hem/haar volledig buitensluit is het neerleggen van de recht/onrecht last. Deze last, die op de schouders van de verstoten ouder is gelegd vanaf het moment dat het kind gedrag van verstoting ging vertonen, groeit met de tijd als het niet wordt begrepen en geweigerd.

Veel verstoten ouders realiseren zich niet dat ze het recht hebben de recht/onrecht last te weigeren. Ze hebben dat recht en ze moeten hiervoor kiezen als ze willen overleven terwijl het kind ondergronds, bij het theekransje van de gekke hoedemaker is (zie Alice in Wonderland).

Het kind dat weigert, afwijst en verwerpt is een kind waarvan de gedachten, op zijn minst tijdelijk, beïnvloed zijn. De lens waardoor het kind kijkt vertekent de herinneringen, waardoor objecten via de spiegel groter lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Het kind weet dit niet en is er zich er alleen van bewust dat zijn/haar intrinsieke gevoel van het contactverlies met een ouder gebaseerd is op hun ‘werkelijke’ herinneringen. Waardoor een herinnering van een moment dat een ouder iets onprettigs deed, gespiegeld door de ouder waarvoor ze hebben ‘gekozen’, als een groot onrecht wordt verankert en het een feit wordt. En dat ‘feit’ bouwt samen met andere ‘feiten’ uiteindelijk een muur in de gedachten van een kind, en voorkomt het zicht op de andere kant en verliest hiermee het perspectief.

Als het perspectief uit het oog wordt verloren in de gedachten van een kind en het directe gevolg hiervan een ‘makkelijker’ leven is, wordt het gevoeld als dat de herinnering klopt en de beslissingen terecht zijn gemaakt. Het kind vertrouwt op dat gevoel, en omdat het wordt gesteund door de ouder waarmee ze zijn verbonden ontstaat er een gedeeld verhaal dat zegt dat dit de goede weg is en de juiste manier van denken. Ouder en kind reflecteren naar elkaar hun gevoel van compleet zijn en een wereld die warm en veilig voelt. Buiten deze dyade (een twee-eenheid) is de ‘wegwerp’-ouder diegene van wie verwacht wordt de last van schuld en buitensluiting te dragen. Wat als deze ouder de last van zich afgooit, de last van negatieve gedachten, daden en van onrecht waarvoor ze zonder enige vorm van proces zijn veroordeeld?

Als een ouder bij het hek staat met die zwarte last op zijn/haar schouders en er nog steeds staat bij zonsondergang, wachtend totdat iemand het opmerkt, iemand gedag komt zeggen, iemand hem/haar helpt om de last af te leggen, staan het kind en de ouder bij het raam te kijken. Diep in het hart van het kind is er compassie en het ‘weten’ dat de ouder bij het hek blijft staan uit liefde en daardoor vol blijft houden. De hand op hun schouder vertelt het kind om deze gevoelens niet toe te laten. Zelfs als het donker wordt blijft de ouder bij het hek, als het kind gaat slapen met de schuld en de schaamte. Wat als deze ouder de last van schaduwen waarmee hij/zij aan het hek staat van zich afgooit? In de nacht droomt het kind dat het achtervolgt wordt en van wolven die hem/haar met hun slachttanden wil verscheuren. Tegen de morgen is de ouder er nog steeds, wat kan er gedaan worden om deze geesten van het verleden die gespleten zijn en worden genegeerd te verdrijven?

Heel veel van wat er in de gedachten van het psychologisch gespleten kind omgaat gaat over metaforen, geen woorden. Een kind dat buitensluit, die twee verdeeld in één helemaal goed en één helemaal fout vindt het moeilijk om het hardop te zeggen maar zo makkelijk om de gevolgen te voelen. Als de weggeduwde, beschuldigde en ontkende ouder dichter bij komt zal de buitensluiting zich exponentieel verdiepen. Als dit gebeurt zal de last van de schaamte en de pijn bij deze ouder toenemen. Dit is een kwelling, dat de liefde en het gemis in gewicht toenemen voor de ouder om te dragen. Ondertussen verdwijnt het kind ondergronds in zwart en wit denken, speelt croquet, eet cake en zal op zijn/haar beurt thee inschenken voor de koningin (Alice in Wonderland)

Met al jouw liefde voor je kinderen en het gemis zou je willen dat ze ontwaken. Je wenst dat er een toverstokje bestond die de liefde in je leven terugbrengt. Als jij die ouder bent, wachtend tot de zon ondergaat met de rugzak van iemand anders over je schouders. Leg het af. Let het af en laat het liggen bij het hek. Kom met me mee naar de velden waar de korenbloemen bloeien, de wind het koren doet ruisen en het briesje dat ons gezicht streelt onze gedachten tot rust brengen. Kom met me mee naar een plek voorbij ‘recht’, voorbij ‘onrecht’ en leer dat je schouders er niet alleen zijn om die schaduwen te dragen. Het is niet jou verhaal, het was nooit jouw script, jij was er op het juiste moment, en bracht het wonder van kinderen. Maar deze verdeling van de gedachten in ‘recht’ en ’onrecht’ is niet jouw lot. Het is ook niet die van hun, als ze het maar zouden weten.

Je zult nooit je verantwoordelijkheid ontlopen, dat weet ik, zij rekenen hierop. Maar je hoeft niet hun last van ‘onrecht’ te dragen. Het is niet jouw verantwoordelijkheid, jouw rol of hun recht dat jij de afsplitsing en de ontkenning in hun harten en gedachten moet dragen. Wat zij niet weten (maar wij wel) is dat er een dag komt waarop de splitsing zinloos wordt en hun gemis bovenkomt vanuit het diepste van hun zijn en dat zal ervoor zorgen dat ze plotseling in je leven verschijnen. Als dat gebeurt moet de last die ze jou hebben gegeven om te dragen je niet hebben verplettert of gebroken. Ze rekenen op jou om er te zijn, en je moet er zijn, je zal er zijn. Maar je hoeft het niet dag-in-dag-uit te dragen en je hoeft niet bij het hek te staan met de last vastgebonden op je schouders totdat het je zal breken.

Voorbij wat is recht en onrecht is, voorbij de wreedheid is het ‘zijn’.

En waar ‘zijn’ is, is gemoedsrust.

Ga met me mee en leg de last neer. We vinden genade in ons gedrag en in ons ‘zijn’ en vrede in ons hart en in de overleving.

We kunnen zelfs vreugde vinden.

 

 

 

Gepubliceerd door

Familie Fundament

Opgeleid door de Family Separation Clinic in London onder leiding van Karen en Nick Woodall en blijvend betrokken supervisoren in mijn werk met ouders waarbij ouderverstoting een rol spelen. Lid van de European Association of Parental Alienation Practitioners (EAPAP) en de Parental Alienasion Study Group (PASG). Ervaringsdeskundige, opgeleid door De FamilieAcademie. Sportleider voor volwassenen en senioren en Persoonlijk Begeleider van mensen met NAH en psychiatrie.

3 gedachten over “Leg de last van recht en onrecht neer”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s